Onde se producen os riscos

O Isopreno utilízase como monómero na produción e transformación de polímeros. Ademais, utilízase como produto intermedio na síntese de substancias químicas. A exposición tamén pode producirse durante a fabricación de isopreno ou cando se utiliza como combustible de aviación sostible. As persoas traballadoras dos sectores de fabricación de produtos químicos industriais e produción de plásticos ou caucho corren risco de exposición.

Perigos que poden ocorrer

O maior potencial de exposición profesional ao isopreno é a través da inhalación de vapores. Unha exposición única ou de curta duración ao isopreno pode causar irritación de nariz, garganta e pulmóns, e pode provocar dor de cabeza ou mareos. Aínda que a toxicidade aguda é baixa (é dicir, é moi improbable morrer por unha soa exposición de curta duración), a exposición a longo prazo ou repetida ao isopreno asóciase con cancro de fígado, dexeneración do epitelio olfativo e dexeneración da materia branca da medula espiñal. Para o cancro de fígado, o período de latencia estímase en 18 anos.

A forma máis eficaz de evitar a exposición é a substitución do isopreno por alternativas máis seguras. Cando a substitución do isopreno non sexa posible e non poida evitarse o seu uso, deben adoptarse medidas para reducir a exposición. No sector de fabricación de produtos petrolíferos refinados, que é responsable da produción e non do uso do isopreno, non é aplicable a substitución. Con todo, utilizar outros monómeros na industria do caucho podería ser unha opción. A segunda forma máis eficaz de evitar a exposición ao isopreno é desenvolver e utilizar sistemas pechados. Os sistemas pechados son habituais en todos os procesos de produción, tanto no refinado como na polimerización do isopreno.

Cando non sexa posible a substitución ou un proceso pechado, deberán aplicarse medidas técnicas, como unha ventilación de escape local eficaz ou unha boa ventilación do lugar de traballo, así como comprobar a súa eficacia, para garantir que a exposición se reduce ao mínimo na medida do tecnicamente posible. Isopreno procésase a miúdo en cabinas de control presurizadas, que son moi eficaces para reducir a evaporación.

Levar a cabo avaliacións periódicas da exposición para comprobar se as medidas de protección que se adoptan son eficaces ou se é necesario adoptar outras medidas. As persoas traballadoras deben ser conscientes dos efectos da exposición e deben recibir formación periódica sobre as medidas de control necesarias para traballar con isopreno de forma segura e evitar a exposición. Débeselles animar a que informen de síntomas como irritación de nariz, garganta e pulmóns (por exemplo, tose e respiración sibilante), dor de cabeza ou mareos, xa que poden ser sinais de advertencia de que as medidas aplicadas non son suficientes. Recoméndase consultar a un médico do traballo.

Ademais, forma ás persoas traballadoras sobre medidas hixiénicas eficaces.

Asegurarse de que os traballadores e traballadoras dispoñen de equipos de protección individual (EPI) adecuados, como roupa e luvas de protección, se é necesario. Se se utilizan EPI reutilizables, asegurarse de que se limpan ou substitúen, se é necesario, e se garden nun lugar limpo. Para Isopreno, a miúdo requírense EPR (equipos de protección respiratoria), así como luvas e lentes de protección. Se é necesario un equipo respiratorio, hai que asegurarse de que a respiración non supón un esforzo físico adicional. 

Ligazón á ficha sobre o ISOPRENO

Ligazón á páxina de  de fichas informativas sobre sustancias canceríxena no traballo de STOP CARCINOGENS AT WORK