Co financiamento de:
/ Portada / PRL Sectorial

A xustiza investigará se o caso de contaxio de ébola da auxiliar de enfermaría é un delito contra a seguridade laboral por parte dos responsables de sanidade.

23-10-2014 - HIXIENE

Sindicatos e entidades sectoriais presentaron xa denuncias, algunhas delas previas ao contaxio, ante a Fiscalía, os xulgados e a Inspección de traballo. O fiscal superior de Madrid, Manuel Moix, abriu unha investigación.

A última denuncia foi a do Sindicato de Auxiliares de Enfermaría (SAE). Nela faise fincapé en que as normas de saúde laboral prevalecen sobre os protocolos que se elaboraron para o caso do ébola. As normas de seguridade e hixiene no traballo son especialmente precisas en ambientes con risco biolóxico como no que se desenvolvía Teresa Romeu, precisa a portavoz do sindicato.

A investigación deberá determinar se as autoridades sanitarias puideron cometer algunha das infraccións descritas no artigo 316 do Código Penal. A posibilidade de que se produciu este delito baséase no principio de que os responsables dos traballadores (neste caso a Administración sanitaria) están obrigados a proporcionar medios materiais e de formación. O delito pódese cometer mesmo no caso de que a vítima incorrese nun descoido, ou no caso máis extremo, unha imprudencia, segundo fontes xurídicas.

Normas básicas

O artigo 316 do Código Penal castiga con penas de prisión de seis meses a tres anos e multa a "os que con infracción de normas de prevención de riscos laborais e estando legalmente obrigados non faciliten medios necesarios para que os traballadores desempeñen a súa actividade coas medidas de seguridade e hixiene adecuadas, de forma que poñan así en perigo grave a súa vida, saúde ou integridade física".

Lei de Prevención de Riscos: "A efectividade de medidas preventivas deberá prever distraccións ou imprudencias non temerarias do traballador".

Existe un deber de protección cara aos traballadores por parte dos seus responsables para cuxo cumprimento é necesario dotar ao traballador dunha información sobre os posibles riscos que poidan afectarlle. "Déronnos información, non formación", asegura a portavoz de SAE.

A xurisprudencia é abundante. O Tribunal Supremo estableceu nunha sentenza de 2001 que "é un principio definitivamente adquirido no ámbito das relacións laborais o da protección do traballador fronte ás súas propias imprudencias profesionais". Asegura que este "principio de desconfianza" debe establecerse en todos os accidentes laborais. Este principio de desconfianza obriga a que o responsable deba prever o comportamento descoidado do traballador e incrementar en consecuencia, as medidas de seguridade e vixilancia. É dicir, que, aínda que se demostrase imprudencia da traballadora, podería haber delito dos responsables.

A doutrina ha ir delimitando o alcance da expresión "medios materiais". Neles inclúese non só a dotación de medios materiais senón tamén formación e información. Para o Supremo é equivalente tanto non facilitar os medios como o omitir un adecuado proceso de formación e información do traballador. Non é suficiente a mera posta a disposición do material adecuado e necesario para a súa saúde. Ademais, esíxese un previo labor de formación, na que se lle instrúa ao empregado dos riscos e da forma de evitalos, e que se lle faga cumprir a regulamentación establecida para cada caso.

Segundo eses preceptos e a xurisprudencia de dereito laboral, as empresas (a Administración neste caso) teñen obrigación de proporcionar eses medios e de formarlles cando haxa un cambio nas funcións que desempeña. Esa obrigación está prevista no artigo 15 da Lei de Prevención de Riscos Laborais, segundo a cal, as medidas de seguridade deben prever as distraccións ou imprudencias non temerarias que puidese cometer o traballador. Hai moitas sentenzas nese sentido, confirmadas polo Supremo, que establecen que o artigo 316 do Código Penal "castiga non só a omisión de medios materiais, senón tamén a infracción do deber de aplicación e de control na execución e cumprimento das medidas de seguridade".

Neste caso, entenderíase como tal se os responsables de executar a seguridade non tiveron en conta dar cursos de formación para utilizar os traxes especiais, se non hai supervisores do proceso, se as cámaras non gravan ou calquera outra das circunstancias que se deron no caso de Teresa Romeu. Completa esta posibilidade de actuación da xustiza unha circular de 2011 da Fiscalía Xeral do Estado sobre siniestrabilidad laboral que conclúe que "de acordo coa constante doutrina do Tribunal Supremo, só con carácter excepcional a imprudencia do traballador pode excluír a dos outros posibles intervinientes na produción do resultado lesivo".

Para este tipo de delitos é posible a denuncia colectiva porque potencialmente as vítimas son todos os afectados pola ausencia de medidas de seguridade.

 

Fonte: elpais.com

 

Empregamos cookies de terceiros para xenerar estatísticas da audiencia (GOOGLE ANALITICS), para o traductor de idiomas (GOOGLE), acollido a “Privacy Shield”.
Se continuas navegando estarás aceitando o seu emprego. Aceptar | Mais información
Confederación Intersindical Galega - Miguel Ferro Caaveiro 10, Santiago de Compostela Versión anterior da páxina Foros Biblioteca Privacidade RSS