Ante unha situación de estrés, increméntase a actividade cardíaca, aparece sudación nas mans e a boca sécase.

Cando este estrés se mantén no tempo, a situación vólvese crónica e pode desembocar, entre outras patoloxías, nunha depresión.

Agora, científicos da Universidade de Washington (EUA) descubriron o mecanismo molecular que explica esta relación entre un estrés prolongado cos trastornos depresivos.

A investigación, publicada na revista Nature, mostra como antes de chegar a unha situación crónica, cando o estrés é agudo ou puntual, prodúcese a secreción do neurotransmisor CRH (hormona liberadora de corticotropina).

Esta molécula provoca a liberación de dopamina, comunmente asociada co sistema cerebral do pracer.

Antes de chegar a unha situación crónica, cando o estrés é agudo ou puntual, prodúcese a secreción do neurotransmisor CRH;Pero, tal e como sinala a SINC Paul Phillips autor principal do estudo, "tras o estrés prolongado", esta función reguladora da CRH pérdese, e non se libera máis dopamina, o que pode conducir á depresión. A función non volve recuperarse en meses".

Reposta negativa ao estrés agudo

Outra das consecuencias do estrés crónico é, segundo os autores, que o organismo comeza a ofrecer unha resposta de aversión á CRH. Por iso, ante novas situacións de estrés agudo -nas que se secreta este neurotransmisor- a resposta emocional é negativa, o que fomenta o estado depresivo.

"No futuro trataremos de indagar nos procesos de sinalización intracelular que causan os cambios inducidos polo estrés e buscaremos fármacos que poidan reverter o cambio", conclúe Phillips.

Fonte: www.agenciasinc.es