Financiado por:
/ Portada / IDi

As nanopartículas e o sistema inmunitario

20-02-2013 - HIXIENE

A nanotecnoloxía resulta tan innovadora que ninguén sabe con certeza cales serán as súas aplicacións. As predicións van dende a capacidade de reproducir obxectos como diamantes e alimentos ata unha catástrofe provocada por nanorrobots autorreplicantes que consumirá o planeta.

Ata hai pouco a natureza era a única capaz de «fabricar» materia molecular. Non obstante, dende hai uns anos cóntase coa nanotecnoloxía, unha disciplina que reúne distintos ámbitos da ciencia e que podería xerar innovacións que contribúan a solucionar moitos dos problemas aos que se enfronta a sociedade moderna.

Os produtos nanotecnológicos xa están presentes no mercado en forma de compoñentes electrónicos, pinturas a probas de rabuños, material deportivo, teas antiengurras e antimanchas e cremas solares. Os analistas calculan que o valor de mercado deste tipo de produto xa ascende a centos de miles de millóns de euros e podería alcanzar o billón de euros en 2015.

Isto implica tamén que o potencial de exposición tanto en ámbitos laborais como sociais ás nanopartículas artificiais podería aumentar enormemente a curto prazo. A toxicidade asociada a distintas nanopartículas estudouse tanto in vitro como in vivo, pero a información sobre os riscos para a saúde e o medio das nanopartículas artificiais segue sendo escasa.

Os efectos que exercen as propiedades das nanopartículas no sistema inmunitario seguen sometidos a estudo en investigacións que polo xeral se poden clasificar en dous grupos, segundo o seu tema de traballo:

a) respostas ás nanopartículas modificadas a propósito para estimular o sistema inmunitario e

b) efectos secundarios non desexados das nanopartículas.

O proxecto InLiveTox, financiado dende hai tres anos pola Unión Europea, logrou progresos considerables en canto á capacidade para estudar nanopartículas in vitro. Esta iniciativa dedicouse ao estudo da influencia das nanopartículas no intestino, o sistema cardiovascular e o fígado. A exposición por inxestión resulta de especial interese debido á inclusión de nanopartículas nos alimentos e o seu envasado e nas medicinas administradas por vía oral.

O equipo do proxecto desenvolveu un sistema innovador de ensaio in vitro modular e baseado en fluídica e demostrou a súa utilidade para simular a resposta de determinados tecidos a nanopartículas consumidas por vía oral. Os resultados deste sistema validáronse nun estudo in vivo con ratas sobre toxicidade e biocinética das nanopartículas tras a súa inxestión. Utilizáronse tecidos destes animais para investigar respostas toxicolóxicas dos órganos e sistemas mencionados.

Os datos obtidos comparáronse con outros estudos biocinéticos sobre partículas similares pero dedicados a outras vías de exposición como a respiratoria. No estudo comparáronse datos procedentes dun estudo in vivo da exposición por inxección e inxestión cos obtidos mediante ensaios estándar (estáticos dunha célula). O sistema mostrou un patrón significativo de diferenzas e similitudes, en concreto no referente á inflamación, e diferenzas claras na importancia fisiolóxica de distintos métodos.

Isto implica que os resultados do proxecto InLiveTox poderían modificar os ensaios que se realizan nos sectores farmacéutico, químico, cosmético e alimentario para comprobar a seguridade e a eficiencia de materiais novos. A mellora destes métodos podería reportar importantes beneficios económicos tanto mediante a redución dos custos de ensaio por un menor uso de animais coma pola oportunidade de comercializar produtos máis seguros con maior rapidez que cos métodos existentes, todo iso sen deixar de cumprir coa normativa REACH.

A tecnoloxía desenvolvida no marco deste proxecto podería outorgar unha vantaxe competitiva aos primeiros en adoptala. A súa utilidade como ferramenta de ensaio e investigación de entidades químicas novas esténdese á toxicoloxía e a farmacoloxía. Os resultados do proxecto superaron todas as expectativas e permitiron xerar unha tecnoloxía innovadora e interesante con capacidade para avalar a creación de novos produtos mediante técnicas in vitro. A maior escala, o proxecto confirma a vantaxe competitiva que posúen as organizacións científicas de Europa a nivel internacional no campo en rápido desenvolvemento dos ensaios in vitro.

O consorcio está formado por un equipo interdisciplinario de expertos europeos en nanotoxicoloxía, farmacia e enxeñaría e un grupo científico estadounidense da Universidade de Rochester e contou con financiamento do Sétimo Programa Marco (7PM) a través da convocatoria FP7-NMP-2008-1.3-2.

Baseado en información do proxecto InLiveTox


Fonte: cordis.europa.eu

Empregamos cookies de terceiros para xenerar estatísticas da audiencia (GOOGLE ANALITICS), para o traductor de idiomas (GOOGLE), acollido a “Privacy Shield”.
Se continuas navegando estarás aceitando o seu emprego. Aceptar | Mais información
Confederación Intersindical Galega - Miguel Ferro Caaveiro 10, Santiago de Compostela Versión anterior da páxina Foros Biblioteca Privacidade RSS