Financiado por:
/ Portada / Delegados

Sentenza condenatoria para os responsables dunha contrata

22-06-2012 - Accidente laboral

A Sección Terceira da Audiencia Provincial de Cantabria impuxo un ano de prisión a dous responsables dunha contrata de construción por un accidente laboral que deixou incapacitado a un traballador dunha obra en Laredo. A vítima precipitouse desde unha altura de oito metros, debido a que se quitou o arnés e a que, o que o fallo considera máis relevante, non se instalou rede de protección, e as medidas sustitutivas (uns taboleiros de madeira) non se instalaron no lugar do accidente. Con todo, o feito de que se previron medidas de protección, a pesar de que fosen insuficientes, fai que a Audiencia entenda que o accidente se produciu por unha imprudencia e non por unha intención de eludir a existencia de riscos.

Os feitos sucederon en novembro de 2004, cando o traballador, un peón de 28 anos de idade, atopábase reparando a cuberta dun tellado nun edificio en Laredo, desprazándose, sen arnés, a outra fachada. Entón, ao pisar, rompeu unha das placas, e caeu, desde unha altura de oito metros, rebotando nas madeiras almacenadas dentro do pavillón, antes de impactar, finalmente, no chan. Como consecuencia da caída, o traballador sufriu lesións como fractura de clavícula, cóbados, catro vértebras, pelvis, unha costela, así como contusión pulmonar e hemoneumotórax, entre outras, que tardaron en curar 339 días (97 deles de ingreso hospitalario, 242 de asistencia  e incapacidade para ocupacións habituais). Como secuelas, quedaron varias cicatrices, na zona do esternón, a pelvis, a boneca, o cóbado, que ademais se resentiu dunha limitación de mobilidade e unha artrose, sendo necesario unha prótese. Tamén padeceu unha limitación de mobilidade na boneca dereita, insuficiencias respiratorias, até o punto de que se lle declarou unha incapacidade permanente e total para o seu traballo habitual.

 

Segundo remarca o fallo, os traballadores non dispuñan de medidas de seguridade “adecuadas” (redes de seguridade ou varandas) fronte ao risco de caída de altura, aínda que si se contaba con elementos de protección complementarios (como unha corda ou taboleiros de madeira, que, en calquera caso, non se colocaron na zona onde se produciu o sinistro). Os taboleiros de madeira tiñan como finalidade que os traballadores pisasen sobre eles, ante a previsión de que as placas cedesen, como sucedeu, pero non se instalaron na fachada en que se produciu o accidente. O traballador fora contratado o día anterior e non se lle ofreceu ningún tipo de formación. A empresa, unha subcontrata, non contaba cun Plan de Seguridade e Hixiene, nin cun plan aprobado de traballos para a retirada de elementos contaminantes. Só dispuña dun contrato para a avaliación de riscos, de carácter xeral, e cinguido “exclusivamente” a un centro de traballo, e que non reflectía a obra onde se produciu o accidente.

Por estes feitos condenouse  ao administrador da empresa, e ao responsable da contratación de obras, a cada un, a seis anos de prisión e un ano de inhabilitación para o exercicio de actividades relacionadas coa construción. Tamén se lles impón unha indemnización á vítima por valor de 58.136 euros, da que é responsable civil subsidiaria, se eles non cumpren, a empresa. En cambio, absolveuse a un terceiro acusado, o administrador da empresa que contratou a esta outra compañía.

 

INTENCIÓN OU IMPRUDENCIA?

O artigo 316 do Código Penal fala dun delito contra os dereitos dos traballadores, pero por omisión, por non “facilitar” os medios necesarios para que os traballadores desempeñen a súa actividade con medidas de seguridade e hixiene adecuadas. Pero a Audiencia precisa que unha cousa é a falta de prevención do risco (a omisión)  e outra “moi distinta” a súa “insuficiencia” ou “defectuosidad”. A diferenza estriba no elemento subxectivo, a “conciencia” do perigo. Se se ten, e a pesar diso se omiten as medidas, aplícase o artigo 316, mentres que a infracción do “deber” de coidado por ausencia de “todas as previsibles” e “exixibles” medidas a quen debe ser o “garante” da seguridade, entón xa o artigo é o 317. A parte subxectiva supón intención, e entón é o 317, por imprudencia. Neste caso, a sentenza argumenta que por parte da empresa se “previu” a posibilidade da caída durante os traballos, e por iso confiouse “exclusivamente” no “insuficiente” sistema da protección á colocación de taboleiros e o uso de arnés. Así que se considera que non houbo omisión intencionada, senón unha “falta de previsión na integridade” do risco, polo que o tipo penal pasa á imprudencia.

 

MEDIDAS INDIVIDUAIS E COLECTIVAS

Os condenados recorreron, alegando, entre outros aspectos, que a culpa foi “exclusiva” da vítima, algo que a Audiencia rexeita, explicando que as medidas colectivas prevalecen fronte ás individuais. No xuízo, o inspector de traballo emitiu un informe no que atribuía o accidente a dúas causas: por unha banda, que o traballador se quitou o arnés de seguridade (isto sería unha medida individual), pero por outro, que non había medios de protección, e, especificamente, as redes que evitasen as feridas aínda que o empregado non levase arnés (e isto supón unha medida colectiva). Ademais desta infracción grave das normas de prevención de riscos laborais, a empresa non se inscribiu no rexistro de compañías con risco de amianto e non aprobara un plan de traballo para a retirada de placas (outra infracción grave).

 

Fonte: europapress

Empregamos cookies de terceiros para xenerar estatísticas da audiencia (GOOGLE ANALITICS), para o traductor de idiomas (GOOGLE), acollido a “Privacy Shield”.
Se continuas navegando estarás aceitando o seu emprego. Aceptar | Mais información
Confederación Intersindical Galega - Miguel Ferro Caaveiro 10, Santiago de Compostela Versión anterior da páxina Foros Biblioteca Privacidade RSS