Financiado por:
/ Portada / Delegados

Sen formación descártase a imprudencia temeraria

05-04-2022 - SENTENZA

O Tribunal Superior de Xustiza de Madrid, en sentenza do 28 de xaneiro de 2022, falla que «a empresa cometeu unha infracción ao non impartir ao traballador a formación e información adecuada e por escrito sobre os riscos derivados da utilización dos equipos de traballo, así como das medidas de prevención e protección que debían de adoptarse».

Para Alfredo  Aspra, avogado  laboralista e socio de  Labormatters, advirte de que moitas veces a empresa pensa que cos testemuños dos responsables da empresa e dos traballadores que se atopaban no lugar do accidente é suficiente. Con todo, tal e como se pode comprobar nesta sentenza, as cousas non son tan fáciles.

A empresa fiou o éxito da súa afirmación en tres medios de proba claramente insuficientes: a) o interrogatorio do representante legal da propia empresa, con evidente interese no resultado do procedemento que priva por completo de toda credibilidade e obxectividade ao seu testemuño – non debendo esquecer que o empresario se atopa procesado polo accidente de traballo como presunto autor de senllos delitos contra a seguridade dos traballadores do art. 316 do Código penal e de Lesións por imprudencia do art. 152.1.1. do Código penal.

O Tribunal, por tanto, rexeita a  testifical do xefe da obra, carente de credibilidade por interese en que non se determine ningunha infracción de normas laborais que lle «alcanzarían» e, cando menos, « emborronarían» a súa actuación profesional.

E, finalmente, tampouco resulta crible o testemuño do traballador que di que era el quen realizaba o traballo, ao sinalar que el non traballaba nesa obra, que un día antes indicáronlle que tiña que acudir a esa obra e que na empresa «todos traballaban de todo, para saír rápido da obra».

Tampouco se admite a alegación de proba negativa

Lembra o relator, o maxistrado Jacob Jiménez  Gentil, que nestes casos é preciso ter en conta que está restrinxida a presentación dunha proba hábil polo artigo 193. b) da Lei Reguladora da Xurisdición Social ( LRJS) á documental e a pericial.

Non se inclúe dentro desta clase de probas, tal e como establece a xurisprudencia, os informes de investigadores privados (STS 24 febreiro 1992); nin os medios de reprodución da palabra, da imaxe ou do son (STS 16 xuño 2011).

Tampouco se admite a alegación de proba negativa, é dicir, a consistente en afirmar que os feitos que o xulgador estima probados non o foron suficientemente, salvo no caso de que se infrinxiu a regra constitucional de mínima actividade  probatoria, é dicir, exista unha total e absoluta falta de proba respecto diso (SSTS do 18 de marzo de 1991 e do 3 de abril de 1998). E sen que, para ese efecto, caiba unha nova valoración de toda a proba practicada (STC 294/1993).

Non teñen eficacia  probatoria as manifestacións

Por outra banda, non teñen eficacia  probatoria as manifestacións de parte recollidas na acta de infracción levantado pola Inspección senón tan só os feitos obxectivos constatados persoalmente polo Inspector de Traballo actuante.

Non cabe que a empresa argumente que non se tivo en conta que a causa do accidente non foron os eventuais incumprimentos da recorrente en materia de Prevención de Riscos Laborais, en forma de falta de información sobre o uso de maquinaria perigosa, a pesar de autorizarse ao traballador para o seu uso, que se recoñece, senón unha imprudencia temeraria do traballador accidentado. De tal modo, que o nexo  causal quedou destruído.

E, na mesma liña, rexéitanse as accións da presunción da certeza das afirmacións do inspector, que asevera na súa acta, ver un documento, asinado polo empregado no que se afirmaba que o traballador «non necesitaba realizar ningún curso de formación sobre o uso de maquinaria, pois non era a súa función como peón ordinario, nin pode usala».

En definitiva, que só poden admitirse polo tribunal, a proba alegada revele un erro do xulgador, debendo advertirse tal erro de modo manifesto ou evidente, sen necesidade de conxecturas, nin hipóteses ou razoamentos. En tal sentido, fóra do suposto referido, ha de prevalecer a apreciación  fáctica do órgano de instancia, e en especial no caso de que a proba invocada resulte contradita por outros medios de proba, (SSTC 44/1989 do 20 de febreiro de 1989; e 24/1990, 15 de febreiro de 1990; e  SSTS do 30 de outubro de 1991; 22 de maio de 1993; 16 de decembro de 1993 e 10 de marzo de 1994).

E así, con esta excepción, non é posible substituír a percepción da proba do xulgador de instancia por un xuízo  valorativo persoal e subxectivo da parte interesada (SSTS 6 de maio de 1985 e 5 de xuño de 1995). Ademais, que a revisión proposta teña transcendencia para modificar o fallo de instancia (SSTS do 28 de maio de 2003; 2 de xuño 1992).

A este respecto, explica Alfredo Aspra que «o Xuíz do Social  incardina os feitos nas previsións legais, reiterando que a carga da proba dos feitos corresponde ás partes, mentres que ao Xuíz corresponde a determinación dos feitos probados, decidindo en conciencia e mediante unha valoración conxunta».

Fontes: prevencionar.com e elEconomista

 

Empregamos cookies de terceiros para xenerar estatísticas da audiencia (GOOGLE ANALITICS), para o traductor de idiomas (GOOGLE), acollido a “Privacy Shield”.
Se continuas navegando estarás aceitando o seu emprego. Aceptar | Mais información
Confederación Intersindical Galega - Miguel Ferro Caaveiro 10, Santiago de Compostela Versión anterior da páxina Foros Biblioteca Privacidade RSS