Policías, controladores aéreos, mineiros e funcionarios de prisións son os máis proclives a sufrilo, pero nin o profesor de instituto nin o taxista se libran.

Estrés de despacho.

Que unha persoa que gañou un bonus de nove millóns de libras tras deixar o Santander (aínda que tivese que despedir a 15.000 persoas en Lloyds) alegue estrés é algo que non entra na cabeza de moitos. Pero Margarita Olmedo, profesora da UNED experta en estrés laboral, apunta posibles desencadenamentos: "Presións políticas, expectativas por encima das capacidades, necesidade de control e dificultade para delegar, axendas imposibles...". Unidos, desembocan en sobrecarga laboral, á que moitas veces se suma o conflito de rol se se han de tomar decisións en contra dos valores.

Para Olmedo, dous tipos de personalidade son máis propensas a padecer este estrés: "O tipo A, que gusta do prestixio, impaciente, impulsivo, e o tipo B, tendente á inestabilidade emocional".

Non podo co meu xefe

Os que fichan todas as mañás ou están tras un portelo non son inmunes. Neste caso os estresores son outros: "Traballo rutineiro, horario ríxido, dificultades para conciliar, problemas para chegar a fin de mes, obstáculos para desenvolver as habilidades creativas ou para tomar decisións respecto das tarefas que ocupan a súa día a día...", relata Olmedo.

Francisco Estupiñá, da Clínica de Psicoloxía da Universidade Complutense, engade outros: "Un xefe hostil, uns compañeiros non reforzantes...". Sobre todo en persoas "con pouca seguridade, que senten cuestionadas" ou "excesivamente perfeccionistas e ríxidas" o cóctel pode ser explosivo. Aínda que, como resume Estupiñá: "O importante non son as situacións, senón o que eu fago ante elas, se reacciono cun non podo coa responsabilidade / non podo co meu xefe ou intento buscar solucións".

A crise: agravante ou atenuante?

"O estrés non é causa de case nada, pero estraga case todo", explica o doutor Alfredo Rivelles, da AEEMT. Así, non hai baixas por estrés laboral propiamente ditas, pero si por ansiedade, depresión ou patoloxías agravadas por él (dores de cabeza ou costas, hipertensión, colesterol, diabetes...), ata tal punto que se calcula que está detrás dun 60% das baixas laborais.

Pero, está a incrementarse esta porcentaxe coa crise? Aínda que o aumento da ansiedade pola posibilidade de perder o emprego podería facer pensar que si, o certo é que hai "menos baixas de curta duración", segundo Rivelles. Secúndalle o seu colega, o doutor Rafael Casquero, que analiza o fenómeno: "Aínda que hai máis enfermidades mentais, tamén hai máis medo a pedir a baixa".

As claves

1. Obxectivos. O prioritario é coñecerse ben, saber o que se quere e que se lle pide ao traballo, fixándose unhas metas realistas que se poidan lograr cun esforzo sustentable.

2. Tempo. Débese saber estruturar o tempo, detectando as tarefas máis urxentes e sen aprazar, para evitar abafos de última hora.

3. Desconectar. A habilidade para distanciarse do traballo é moi importante. Ao saír da oficina débense deixar atrás os problemas da oficina e pensar en que vén despois.

4. Compartir. Os problemas, compartidos, parecen menos. É beneficioso buscar apoios na contorna para ventilar as preocupacións laborais, pero sen recrearse nelas.

5. Lecer. Hase de recorrer a actividades que interesen, pero sen ver o fin de semana como o paraíso e a semana como o inferno (e os domingos pola tarde como a antesala do horror).

Fonte de Datos: adn.e