A diminución dos niveis de osíxeno no océano causada polo cambio climático e a escorrentía de nitróxeno, combinada con outros tipos de contaminación química e a sobrepesca desenfreada están socavando a capacidade do océano para resistir as chamadas "perturbacións do carbono"; é dicir, o seu papel como "amortiguador" da Terra está en serio perigo. Entre os factores que afectan a saúde do océano , identificáronse as seguintes áreas como as máis preocupantes:

• - Desoxigenación: estanse acumulando evidencias de que a cantidade de osíxeno acumulada no océano estase reducindo progresivamente. As previsións para o contido en osíxeno do océano suxiren un descenso de entre o 1 % e o 7 % en 2100. Iso está ocorrendo en dúas formas: a tendencia xeral de diminución dos niveis de osíxeno nos océanos tropicais e áreas do Pacífico Norte durante os últimos 50 anos, e o dramático aumento de hipoxia costeira (baixo nivel de osíxeno) asociados á eutrofización. O primeiro é causado polo quecemento global, o segundo polo aumento da escorrentía de nutrientes da agricultura e as augas residuais.
• - Acidificación: Se os niveis actuais de liberación de CO2 continúan, podemos esperar consecuencias moi graves para a vida do océano: a concentracións de CO2 de 450 a 500 ppm (previstas en 2030-2050) a erosión superará á calcificación no proceso de construción dos arrecifes de coral , o que conducirá á extinción dalgunhas especies e a perda de biodiversidade global.
• - Quecemento: Como deixou en claro o IPCC , o océano estase levando a peor parte do quecemento do sistema climático, coas directas e ben documentadas consecuencias bioxeoquímicas. De continuar o quecemento, prevese que a redución do xeo estacional, incluída a desaparición do xeo mariño do Ártico no verán cara a 2037; o aumento da estratificación das capas do océano, o que leva á diminución da concentración de osíxeno; o aumento da liberación de gases de efecto invernadoiro, particularmente do metano do leito mariño do Ártico (un factor non considerado polo IPCC), e aumento da incidencia de eventos asociados á hipoxia (baixo nivel de osíxeno).
• - A sobrepesca continuada socava aínda máis a capacidade de recuperación dos océanos e, en contra dalgunhas afirmacións, a pesar dalgunhas melloras, sobre todo nas rexións desenvolvidas, a xestión de pesqueiras aínda non conseguiu frear o declive das especies crave e os danos aos ecosistemas dos que depende a vida mariña. En 2012 a FAO determinou que o 70 % das poboacións mundiais de peixes están en explotación non sostible.

Os traballos do IPSO publicáronse nun conxunto de cinco informes accesibles desde a seguinte dirección: http://www.stateoftheocean.org/research.cfm