Financiado por:
/ Portada / Delegados

Condena por acoso a unha funcionaria na vía laboral no Estado español

23-10-2012 - PSICOSOCIAL

Unha xuíza de Bilbao ditou a primeira condena en España por acoso a un funcionario público baseándose na lexislación laboral. Trátase dunha vía máis rápida e efectiva que a contenciosa, que era a única á que tiñan dereito ata agora os traballadores das administracións -incluídos médicos, docentes, etc-, salvo que fosen persoal contratado.

A novidosa resolución, adoptada polo titular do Xulgado do Social número 2 de Bilbao, dá a razón a unha funcionaria da Mancomunidade de Municipios das Encartaciones que presentou unha demanda contra ese organismo porque o seu posto fora despoxado de contido e só encargábanlle tarefas «residuais», como rexistrar documentos e atender chamadas de teléfono, circunstancia que lle orixinou cadros de ansiedade e outras doenzas, e a obrigou a permanecer de baixa.

A sentenza ordena a mancomunidade, con sede en Zalla, que poña fin á situación da demandante, que pedirá unha indemnización por danos físicos e psíquicos, tamén na xurisdición laboral, segundo informaron os seus avogados, Rosa Paraíso e Juan Ignacio Marcos, coordinador do Observatorio Vasco de Acoso.

O fallo, que é firme, foi posible grazas a unha reforma procesual aprobada en decembro de 2011 que permite aos funcionarios denunciar presuntos casos de 'mobbing' apoiándose na normativa sobre riscos laborais, unha disposición que abre a porta da xurisdición do Social.

Ata agora os funcionarios públicos, a diferenza dos traballadores das empresas privadas, só podían levar o acoso polo contencioso, o que os abocaba a unha tramitación lenta e os obrigaba a enfrontarse non ao suposto acosador, senón á Administración. Ademais, nese terreo de xogo o que perde o preito paga as costas, o que disuadía potenciais denunciantes.

Cos cambios procesuais, o escenario cambiou. A funcionaria M.P.L., que se sentía vítima de 'mobbing' na Mancomunidade das Encartaciones, decidiu acudir a un xulgado do Social e foi a primeira que gañou o preito.

Na súa demanda alegou que se vulnerara no seu caso a Lei de Prevención de Riscos Laborais e que se desoíron as recomendacións do Instituto Vasco de Seguridade e Saúde Laboral (Osalan). En realidade, non era a primeira vez que o problema da mancomunidade remataba nos tribunais. M.P.L. gañara outro xuízo penal en 2011 polas aldraxes que lle dirixiu a súa superior xerárquica, unha secretaria que foi condenada a vinte días de multa polo xulgado de paz de Zalla, resolución confirmada polo Xulgado de Instrución número 1 de Balmaseda.

Rozamentos persoais

Os conflitos descritos por M.P.L. no seu lugar de traballo remóntanse a 2004, cando ela deixou de ser a única empregada da mancomunidade, a que se ocupaba de todo, e entrou máis persoal. Non só tivo diferenzas coa primeira secretaria oficial, senón que os rozamentos se repetiron coa que substituíu a anterior a partir de 2010, a que logo sería condenada por aldraxes.

A sentenza do xulgado do Social detalla que esta nova secretaria se comunicaba con M.P.L. «a través de post-it» e que, cando lle entregaba papeis para que os arquivase ou os colocase no taboleiro de anuncios, o facía en silencio. «Non lle contesta cando se dirixe a ela -sinala a resolución-, nin a informa nin a avisa cando se ausenta, de forma tal que a actora non pode dar información axeitada ás persoas que chaman á mancomunidade interesándose ou preguntando pola secretaria,».

Entre 2004 e 2011, M.P.L. colleu tres baixas laborais longas por ansiedade, a última a raíz do incidente das aldraxes, e outras dúas máis por un cólico nefrítico e unha cervicalgia, respectivamente, doenzas relacionadas co mal ambiente no traballo.

Segundo a sentenza do Xulgado do Social, quedou demostrado de forma «contundente» que M.P.L. sufriu «un baleirado practicamente absoluto do contido e as funcións» do seu posto. Varias testemuñas declararon que pasou de ser «a persoa de referencia da mancomunidade» para calquera cidadán que pedise información «a non estar ao corrente de nada». As tarefas que lle deixaron -controlar documentos e o correo, e atender o teléfono- levaban unha hora, e o resto da xornada pasábao sen ter «unha ocupación efectiva». Algúns labores que teoricamente podíanlle corresponder a ela realizábaos persoal eventual.

Tales circunstancias foron de dominio público durante anos. En 2007, a mancomunidade pediu un informe que atribuíu o que acontecía a «causas de tipo relacional, estrutural, de información, etc.»; é dicir, ao xeito en que se organizaba o traballo e se botaba en falta alguén que mandase.

O documento suxeriu alternativas para «rebaixar a tensión entre as partes», pero a crispación continuaba en 2009. A mancomunidade encargou entón un ditame xurídico para determinar se no caso de M.P.L. existía «a obriga ou non de tramitar un expediente de investigación en materia de acoso laboral», pero a iniciativa non se concretou en nada.

O ano pasado, Osalan constatou ese extremo, e propuxo que se avaliasen os riscos piscosociales da funcionaria e se analizase o seu estado de saúde, recomendacións que a sentenza do xulgado do Social considera que tampouco se cumpriron, polo que falla a favor da demandante.

FUNDAMENTOS DE DEREITO

A xuíza do Social advirte de que, segundo o Supremo, «a inexistencia dun plan de prevención que considere os riscos psicosociais» é incumprimento da normativa e ten «especial incidencia naquelas organizacións fortemente xerarquizadas, ao ser un factor que aumenta a posibilidade de que os seus mandos desenvolvan condutas de maltrato susceptibles de xerar alteracións psíquicas nos subordinados».

 

Fonte: diariovasco.com

Empregamos cookies de terceiros para xenerar estatísticas da audiencia (GOOGLE ANALITICS), para o traductor de idiomas (GOOGLE), acollido a “Privacy Shield”.
Se continuas navegando estarás aceitando o seu emprego. Aceptar | Mais información
Confederación Intersindical Galega - Miguel Ferro Caaveiro 10, Santiago de Compostela Versión anterior da páxina Foros Biblioteca Privacidade RSS